Unutmaymiz (Ver. 2)

Sovuq ko'chaning chetida yolg'iz o'zim turardim.
Suyanadigan hech kim yo'q, tun shamoli esardi.
Eski zina burchagida umid bilan yashardim.
Dunyo menga bag'rini, emas, sukutini berardi.
Odamlar yonimdan o'tardi, bir marta ham qaramasdi.
Men ismimdan ko'ra ko'proq jimlikka o'rganib qolgan edim.
Yomg'ir yog'sa bosh egardim, chiroq ostin panoh qilardim.
Yolg'izlik mening do'stim edi, sukunat esa ko'rpam edi.
Har bir qadam tovushidan yuragim sekin cho'kardi.
Oddiy bir salom aytishga ham jur'at topolmasdim.
Hech narsa demasa ham mayli edi,
Faqat yonimda kimdir turganida.