Yig‘lamayman

Nima to'g'ri, nima noto'g'ri deb so'ramayman,
Barcha javoblar allaqachon ichimda.
Bahor ketadi, yoz keladi,
Yaproqlar tushib yana tuproqqa aylanadi.
Shu aylanish o'zi qo'shiq, oxir ham aslida boshlanishdir.
Dunyoning nuri so'nsa ham,
Qo'rqmayman; ko'z yumganimda yana bir tom ochiladi.
Bu yo'qolish emas, faqat shakl o'zgaradi, xolos.
Endi men yig'lamayman, sen ham shunday bo'lasan,
Bu keng dunyoning o'rtasida turib,
Shunchaki shamol bo'lib kulaman.
Osmon va yer, shamol va suv, hammasi bir-biriga bog'langan.